Kâinatta, “esbab ve müsebbebat” görünen eşyaya bakıyoruz ve görüyoruz ki: En a’lâ bir sebeb, en âdi bir müsebbebe kuvveti yetmiyor. Demek esbab bir perdedir, müsebbebleri yapan başkadır. Meselâ; hadsiz masnuattan yalnız cüz’î bir misal olarak insan başı içinde bir hardal küçüklüğünde bir yerde yerleştirilen kuvve-i hâfızaya bakıyoruz. Görüyoruz ki: Öyle bir câmi’ kitab belki kütübhane hükmündedir ki, bütün sergüzeşt-i hayatı, içinde karıştırılmaksızın yazılıyor.

Acaba şu mu’cize-i kudrete hangi sebeb gösterilebilir? Telâfif-i dimağiye mi? Basit, şuursuz hüceyrat zerreleri mi? Tesadüf rüzgârları mı? Halbuki o mu’cize-i san’at, öyle bir zâtın san’atı olabilir ki; beşerin haşirde neşredilecek büyük defter-i a’malinden muhasebe vaktinde hatıra getirilecek ve işlediği her fiilleri yazıldığını bildirmek için bir küçük sened istinsah edip, yazıp aklının eline verecek bir Sâni’-i Hakîm’in san’atı olabilir.

Dersin Devamını Oku »

1962′de bir grup Nur Talebesi, merhum Ali Fuad Başgil’i ziyarete giderler. Bu esnada meşhur “Hüve Nüktesi” okunur. Derin bir düşünce, dikkat ve hayretle dinleyen Başgil, takdirini gizleyemez:” İslâm âleminde bu çeşit ders, izah ve ispat ile Tevhid dersi veren bir yazı şimdiye kadar görmedim, okumadım. Eğer bu, gâyet kuvvetli bir tercüme ile İngilizceye çevrilse ve radyolardan okunsa, onbinlerce ecnebi derhal Müslüman olur.”^{1(Son Şahitler)}

Risâle-i Nur’un hangi bahsini dinlerse dinlesin, insaflı, hakperest ve peşin hükümden uzak herkes, bu ve buna benzer takdir duygularını dile getirmekten kendini alamaz. Çünkü Risâle-i Nur farklı bir külliyattır. Bir ihsan-ı İlâhîdir. Asrın girdap içerisindeki nesline İlâhî bir ikramdır. İşte onun bu ilham-ı İlâhî özelliğidir ki temiz vicdanları, ruhları, kalpleri kendine celbetmektedir.

Dersin Devamını Oku »

Aziz, sıddık kardeşlerim!
Bugünlerde Kur’an-ı Hakîm’in nazarında imandan sonra en ziyade esas tutulan takva ve amel-i sâlih esaslarını düşündüm. Takva, menhiyattan ve günahlardan içtinab etmek; ve amel-i sâlih, emir dairesinde hareket ve hayrat kazanmaktır. Her zaman def’-i şer, celb-i nef’a racih olmakla beraber; bu tahribat ve sefahet ve cazibedar hevesat zamanında bu takva olan def’-i mefasid ve terk-i kebair üss-ül esas olup, büyük bir rüchaniyet kesbetmiş.
Bu zamanda tahribat ve menfî cereyan dehşetlendiği için, takva bu tahribata karşı en büyük esastır. Farzlarını yapan, kebireleri işlemeyen, kurtulur.(Çok Güzel Bir Müjde veriyor Bediüzzaman) Böyle kebair-i azîme içinde amel-i sâlihin ihlasla muvaffakıyeti pek azdır. Hem az bir amel-i sâlih, bu ağır şerait içinde çok hükmündedir.
Hem takva içinde bir nevi amel-i sâlih var. Çünki bir haramın terki vâcibdir. Bir vâcibi işlemek, çok sünnetlere mukabil sevabı var. Takva, böyle zamanlarda, binler günahın tehacümünde bir tek içtinab, az bir amelle, yüzer günah terkinde, yüzer vâcib işlenmiş oluyor. Bu ehemmiyetli nokta niyetiyle, takva nâmıyla ve günahtan kaçınmak kasdıyla, menfî ibadetten gelen ehemmiyetli a’mal-i sâlihadır.

Dersin Devamını Oku »